پرسپولیس چرا برد؟

عصر ایران ورزشی، عباس خادم الحسینی- رویدادهای تاریخی معمولا با ذوق و استعداد خارق العاده روی می دهند. هنگامه ای که بازی 2 بر صفر به سود استقلال دنبال می شد، هیچ کس تصورش را هم نمی کرد که تیم 10 نفره پرسپولیس بتواند آنطور شاعرانه یک نتیجه خارق العاده را رقم بزند.

آیا چنین چیزی ممکن بود؟ بله، چرا که نه؟! تنها یک توضیح وجود دارد و آن هم این است که بازیکنان قرمز پوش چنان با انگیزه بودند که هیچ چیز نمی توانست مانع از آن شود که بازی را نبرند.

شانس؟ گمان نمی کنم در خلق این نتیجه نقش اول را بازی می کرد. چرا که سبک و سیاق فوتبالی که پرسپولیس پس از تعویض های بی نقص دنیزلی ارائه می داد گواه بر این بود که در این تیم چیزی فراتر از شانس ریشه دوانیده است.

می توانم دقیقاً چهره های مصمم پرسپولیسی ها را مجسم کنم. حالت چهره هایشان بیانگر حالت چهره های شخصیت های غالب پرده های حماسی بود. آنها در چند دقیقه خاطره باخت های گذشته شان در دربی را احضار کردند و با جدیتی خاص آن را نابود کردند.

حال چرا استقلال در به وجود آمدن این وضعیت پرسپولیس را یاری کرد؟ دلیلش خیلی واضح است. بازیکنان آبی پس از به ثمر رساندن 2 گل و همچنین اخراج اولادی از بازی دیگر همه چیز را تمام شده پنداشتند. آنها بر خلاف پرسپولیسی ها در چند دقیقه خاطره بردهای گذشته شان در دربی را احضار کردند ولی به جای نابود کردن غرور ناشی از آن در انبوه حال خوش آن روزها غرق شدند و بازی را رها کردند. این اتفاق نه تنها برای بازیکنان بلکه برای کادر فنی استقلال نیز رخ داد.
 
استقلال چند تن از بازیکنان اصلی خود را در اختیار نداشت. این درست، اما به نظر من به اندازه کافی قانع کننده نیست. روشن ترین توضیح این است که استقلال توانست با همین بازیکنان درون زمین پرسپولیس را شکست دهد و اگر کمی تمرکز می کرد می توانست آن پیروزی را نیز حفظ کند.

"پیرمرد و دریا" داستانی از ارنست همینگوی نویسنده شهیر آمریکایی است که در خلال آن پیرمردی ماهیگیر 84 روز است به دریا می رود ولی موفق نمی شود که هیچ ماهی ای صید کند. وی با اراده و تلاشی پایان ناپذیر سرانجام در روز هشتاد و پنجم به توفیقی عظیم دست پیدا می کند.

پرسپولیس هم پس از باخت های متوالی بلاخره با کوششی شایسته تقدیر به توفیقی دلربا دست یافت. فردوسی نامدار می گوید:

چو کوشش نباشد تن زورمند             نیارد سر از آرزوها بلند
که اندر جهان سود بی رنج نیست    کسی را که کاهل بود گنج نیست