درختان یکی از مهمترین بخشهای اکوسیستم زمین هستند؛ زیرا اکسیژن تولید میکنند، هوا را پاک نگه میدارند، آبوهوا را تنظیم میکنند و زیستگاه حیوانات را فراهم میسازند. طبق اعلام سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (FAO)، حدود ۳۱ درصد از سطح خشکیهای زمین را جنگلها پوشاندهاند و این پوشش برای ادامه حیات بسیار مهم است.
به گزارش فرادید؛ با این حال، برخی کشورها تقریباً هیچ جنگلی ندارند. نبود درختان انبوه در این کشورها معمولاً به دلیل کمبود بارش یا سرمای شدید و پوشش دائمی برف و یخ است. در برخی مناطق نیز فعالیتهای انسانی مانند شهرسازی، معدنکاری و قطع گسترده درختان باعث نابودی جنگلها شده است.
قطر یکی از خشکترین کشورهای جهان است. آبوهوای بیابانی و بارندگی بسیار کم باعث شده رشد جنگلهای طبیعی تقریباً غیرممکن باشد. هرچند این کشور پارکها و فضاهای سبز مصنوعی ایجاد کرده، اما جنگل طبیعی در آن وجود ندارد.
گرینلند تقریباً هیچ درختی ندارد؛ زیرا بیشتر سرزمین آن با لایههای ضخیم یخ پوشیده شده است. دمای بسیار پایین در بیشتر ماههای سال مانع رشد جنگلها میشود و تنها بوتهها و علفهای کوتاه در برخی مناطق ساحلی دوام میآورند.
بحرین نیز کشوری بیابانی با بارندگی بسیار محدود است. خاک خشک و شور این کشور شرایط مناسبی برای رشد درختان بزرگ فراهم نمیکند. بیشتر فضای سبز بحرین از طریق آبیاری مصنوعی حفظ میشود.
موناکو یکی از کوچکترین و شهریترین کشورهای جهان است. ساختمانهای فشرده، جادهها و پروژههای لوکس تقریباً جایی برای جنگلهای طبیعی باقی نگذاشتهاند. در عوض، این کشور بر باغها و فضاهای سبز شهری تمرکز دارد.
واتیکان با مساحت تنها ۰٫۴۴ کیلومتر مربع، عملاً هیچ جنگل طبیعی ندارد. فضای این کشور کوچک کاملاً توسط ساختمانهای مذهبی، دیوارها و باغهای طراحیشده اشغال شده است و جایی برای جنگل وجود ندارد.
کویت نیز مانند قطر دارای بیابانهای گسترده و بارندگی سالانه بسیار کم است. شرایط سخت آبوهوایی، بادهای شدید و زمینهای شور مانع رشد طبیعی درختان شدهاند.
سن مارینو کشوری کوچک و کوهستانی در میان ایتالیاست. مساحت کم و مناطق شهری باعث شده پوشش جنگلی طبیعی آن بسیار محدود باشد.
مالت به دلیل زمینهای سنگی و آبوهوای خشک مدیترانهای، جنگل طبیعی بسیار کمی دارد. طی قرنها نیز درختان زیادی برای کشاورزی، ساختوساز و سوخت قطع شدند. امروزه برنامههایی برای کاشت درخت و افزایش فضای سبز در این کشور اجرا میشود.
نائورو در گذشته پوشش گیاهی بیشتری داشت، اما استخراج فسفات بخش بزرگی از طبیعت آن را نابود کرد. مناطق وسیعی از این کشور به زمینهای خشک و غیرقابلکشت تبدیل شدهاند. اکنون پروژههایی برای بازسازی محیطزیست در حال اجراست.
هائیتی دهههاست با جنگلزدایی شدید روبهرو است. بسیاری از درختان برای تولید زغال و سوخت قطع شدند و همین مسئله باعث فرسایش خاک، سیل و آسیبهای زیستمحیطی گسترده شده است.