عصر ایران - مغز ما مهارتهای فیزیکی را کاملاً متفاوت از اطلاعات و روزمرگیها ذخیره میکند؛ به همین دلیل است که برخی کارها برای همیشه در ذهنمان حک میشوند و پاک کردن آنها تقریباً غیرممکن است.
حتماً برای شما هم پیش آمده که فراموش کنید همین دیروز چه لباسی پوشیده بودید یا برای امشب چه برنامهای دارید! اما اگر همین ذهن فراموشکار را روی زین یک دوچرخه بنشانید، حتی اگر سالها یا دههها از آخرین باری که رکاب زدهاید گذشته باشد، به احتمال خیلی زیاد بدون هیچ مشکلی تعادلش را حفظ کرده و مسیر را طی میکند.
عبارت معروف «مثل دوچرخهسواری است» (کنایه از کاری که هرگز فراموش نمیشود) بیدلیل به وجود نیامده است. شواهد علمی بسیاری در حوزه عصبشناسیِ حافظه، این موضوع را تایید میکنند. اما واقعاً در مغز ما چه میگذرد که مهارت رکاب زدن تا آخر عمر با ما میماند؟
در نگاه اول، به یاد آوردن نحوه حفظ تعادل روی دوچرخه و به خاطر سپردن تاریخ تولد یک عزیز، بسیار شبیه به هم به نظر میرسند. هرچه باشد، هر دو از جنس اطلاعاتی هستند که در گذشته آنها را یاد گرفتهاید. بنابراین منطقی به نظر میرسد که مغز هر دو را به یک شکل پردازش کند.
اما دکتر اندرو بودسون، استاد عصبشناسی دانشگاه بوستون و نویسنده کتاب «چرا فراموش میکنیم و چگونه بهتر به یاد بیاوریم»، توضیح میدهد که این تصور کاملاً اشتباه است. به گفته او، انسانها دارای سه نوع کاملاً مجزا از حافظه بلندمدت هستند که هر کدام از طریق مسیرهای متفاوتی در مغز پردازش، ذخیره و بازیابی میشوند:
واقعیت این است که هیچ ویژگی جادویی و منحصربهفردی در مورد خودِ عمل دوچرخهسواری وجود ندارد. این اصطلاح معروف میتوانست در مورد مهارتهای فیزیکی دیگری مثل اسکیتسواری یا شنا کردن هم به کار برود.
نکته جالب توجه از نظر تاریخی این است که تا پیش از دهه چهل میلادی، «شنا کردن» مثال اصلی و رایج مردم برای مهارتی بود که هرگز فراموش نمیشود؛ اما با انفجار ناگهانی محبوبیت دوچرخه در آن دوران، رکاب زدن جای شنا را در فرهنگ عامه گرفت و به نمادِ مهارتهای ماندگار در ذهن انسان تبدیل شد.
در نهایت، دفعه بعد که پس از سالها سوار دوچرخه شدید و به راحتی شروع به حرکت کردید، میتوانید از «حافظه رویهای» مغزتان تشکر کنید که بیسروصدا، این مهارت ارزشمند را برای شما زنده نگه داشته است.
منبع: popsci