عصر ایران؛ نفیسه حاجاتی: خیلی از کسانی که دوشنبه شب برای مراسم وداع با آوانس سیمونیان به خیابان حکیمنظامی اصفهان آمده بودند و یا سهشنبه 11 فروردین ماه، در مراسم تشییع او شرکت کردند، تا پیش از این، نامی از او نشنیده بودند اما آمدند تا یاد هموطن ارمنیشان را که در جنگ رمضان به شهادت رسیده بود، گرامی بدارند و با خانواده او همدلی کنند. دو مراسم با حضور انبوهی از شهروندان اصفهانی مسیحی و مسلمان در محله جلفای نو برگزار شد و درهای یکی از قدیمیترین کلیساهای اصفهان که معمولاً فقط به روی ارمنیان گشوده میشود، این بار به روی عموم شهروندان باز شد تا همه علاقمندان بتوانند در آئین کلیسایی برای بزرگداشت این شهید ارمنی شرکت کنند.

صبح سهشنبه 11 فروردین 1405، در حالی که کلیسای مریم مقدس (واقع در کوچه حضرت مریم، خیابان توحید) مملو از جمعیت بود، آئین مذهبی توسط نایب پیشوای مذهبی ارامنه اصفهان و جنوب ایران، روحانیون و خادمین کلیسا برای این شهید وطن برگزار شد و سپس پیکر او را به حیاط، روبهروی نمازخانه کلیسا منتقل کردند. یکی از بستگان شهید متنی را درباره او خواند، سپس در حالی که برای چند دقیقه کوتاه باران گرفت، اسقف و روحانیون بر سر پیکر آوانس سیمونیان دعا و بخشهای از انجیل را خواندند و در حالی که باران به سرعت جایش را به آفتاب میداد، پیکر شهید وطن تا بیرون محوطه کلیسا تشییع شد. از همه حضار هم خواسته شد که اجازه دهند فقط خانواده و بستگان شهید او را تا قبرستان ارامنه مشایعت نمایند و بتوانند مراسم خاکسپاری را در آرامش و به صورت خانوادگی انجام دهند. پایانبخش مراسم هم پذیرایی از حضار با چای، قهوه، حلوا و شیرینی سنتی ارمنی بود.

بر روی صندلیهای داخل کلیسا ویژهنامههای تکبرگی چاپ شده بود که به روایتهایی از زندگی ارامنه در ایران و زندگینامه شهید اختصاص داشت. در این متن آمده بود: «آوانس سیمونیان معروف به آمیرخان، متولد روستای ارمنینشین سنگرد از توابع فریدن بود. تحصیلاتش را در مدرسه ارامنه اصفهان گذراند. بعد از پایان تحصیل برای خدمت به وطن، لباس مقدس سربازی بر تن کرد. رشته جوشکاری و لولهکشی را نزد برادر بزرگش آقای آیواس آموخت و بعد، برای ادامه کار به اهواز سفر کرد و سالها در جنوب کشور مشغول به کار بود. مدتی هم در شمال ایران فعالیت داشت. در سال 1373 با خانم هایگانوش نظری ازدواج کرد. ثمره این ازدواج دو فرزند به نامهای سوانا و ساسون بود. آمیرخان مرد بسیار شریف و سختکوشی بود. او در ششم فروردین ماه 1405 در محل کارش در شهر بهارستان اصفهان به شهادت رسید.»

دکتر گقارد منصوریان، نماینده مسیحیان ارمنی اصفهان و جنوب ایران در مجلس شورای اسلامی، سخنرانیهای کوتاهی در هر دو مراسم تشییع و وداع با شهید آوانس سیمونیان، داشت. او با تقدیر از حضور مسئولان و مردم در این دو مراسم تصریح کرد: «جامعه ارامنه مسیحی ایران پیشتر هم در دفاع از کشور شهیدان زیادی را تقدیم کرده بودند. آوانس سیمونیان یک شهروند عادی از جامعه ارامنه بود. فردی زحمتکش، اخلاقمدار و سرشار از امید به زندگی. او به کار و پشتکار اعتقاد داشت.»
او ادامه داد: «در دنیایی که جنایتکاری مثل نتانیاهو، به گفته خودش، فرقی بین مسیح و چنگیزخان مغول نمیبیند و ترامپ تبهکار شیطنتها و جنایتهای بسیاری در دنیا مرتکب میشود، خون این شهید و دیگر شهدا مقدمهای خواهد شد برای بازگشت عدالت و اخلاق به جامعه بشریت.»

دکتر آریس داوتیان، در توصیف مراسم تشییع پیکر این شهید در کلیسای مریم مقدس، به عصر ایران گفت: «اول، مراسم پرستش اجرا شد که در آن مدح خداوند را میگویند و از انجیل میخوانند و در بخش دوم هم دعاهایی برای آرامش ارواح خوانده شد. قسمتهایی از انجیل بیان شد که صحبت از بازگشت مسیح میکند. به این ترتیب تاکید میشود کسی که با ایمان به خدا از دنیا رفته، نمرده بلکه خوابیده و در زمان بازگشت مسیح همه قیام میکنند.»
رییس دفتر و مدیر داخلی خلیفهگری ارامنه اصفهان و جنوب ایران، افزود: «این دعاها امیدبخش هستند و درباره ملکوت آسمانی میگویند که در آنجا غم نیست. اشک نیست و فقط شادی است. بیان میشود که شخصی که از این دنیا رفته به جای بهتری منتقل شده و این دعاها برای تسلی خانواده و آرامش روح درگذشته خوانده میشوند.»
او تصریح کرد: «طی این آئین همه دعا میکنند که فرد درگذشته در مسیری که به طرف خداوند میرود، اگر سهواً یا عمداً گناهی کرده مورد بخشش خداوند قرار گیرد و خداوند به او کمک کند تا بتواند به ملکوت آسمانی برسد.»

از او درباره تفاوت مراسمی که برای این شهید برگزار شد با مراسم معمولی که برای متوفیان برگزار میشود، پرسیدم و او توضیح داد: «در برگزاری مراسم کلیسایی، تفاوتی وجود نداشت ولی از لحاظ اجرای مراسم، متفاوت بود.»
داوتیان تصریح کرد: «حضور اقشار مختلف، امروز خیلی به چشم میآمد. فقط فامیل شهید نبودند بلکه هموطنان مسلمان هم شرکت کردند و از هموطنان ارامنه هم حتی آنها که آشنا و فامیل ایشان نبودند هم احساس دین کرده بودند که حتماً شرکت کنند.»
آریس داوتیان تصریح کرد: «چیزی که در ارامنه وجود دارد، حُب ایران است. ارامنه، ایران را واقعا دوست دارند. حتی اگر در ایران زندگی نکنند. یعنی ارمنیانی که مهاجرت کردهاند هم هر دفعه که با خانواده و دوستانشان در ایران تماس میگیرند، از ایران میپرسند. به خاطر حضور دیرینه در بافت جمعیتی ایران، نزدیکی زیادی بین ایرانیان و ارامنیان وجود داشته و به همین دلیل، بدون تعارف، عشق عمیقی به ایران داریم. این روزها هم ارامنه واقعاً نگران ایرانند.»
دوشنبه شب هم مراسم دیگری از ساعت 21:30 روبهروی دانشگاه هنر اصفهان حدفاصل خیابان شهید قندی و کوچه کلیسای وانک، برای بزرگداشت این شهید برگزار شد. این مراسم با اجرای آئین مذهبی، سخنرانی استاندار اصفهان و نماینده مسیحیان ارمنی اصفهان و جنوب ایران، همراه بود.
گقارد منصوریان در آن مراسم نیز بیان کرد: «ارامنه قرنهاست در این کشور به صورت مسالمتآمیز (من فراتر میگویم به صورت ملاطفتآمیز یعنی با لطف و دوستی) در کنار برادران مسلمان خود زندگی میکنند به خصوص در شهر اصفهان دو دین اسلام و مسیحیت در کنار هم زندگی بسیار زیبایی دارند.»
نماینده مسیحیان ارمنی اصفهان و جنوب ایران ادامه داد: «رژیم غاصب اسرائیل و آمریکای جنایتکار ادعا میکنند که ما با غیرنظامیان کاری نداریم. آیا این قابل قبول است؟ در جلوی چشمان شما پیکر غیرنظامیای که بیدفاع، در تعطیلات نوروز برای معیشت خانوادهاش سر کار حضور داشته و شهید شده، وجود دارد. شهید سیمونیان یکی از اعضای محترم جامعه ارامنه بوده؛ فردی زحمتکش و خانوادهدوست.»
دکتر مهدی جمالینژاد هم در ادامه با حضور در این مراسم خیابانی، بیان کرد: «سازمان ملل باید از اصفهان بیاموزد. 150 سال پیش در همین شهر صفاخانههایی بوده که مردم از ادیان و اقوام مختلف دور هم مینشستند و درباره موضوعات مختلف صحبت میکردند.»
او افزود: «ایران امروز، ایران قاجار و پهلوی نیست که برای ماندنش خاک بدهد. ایرانی است که جان میدهد. همه هستیم تا پای جان.»