عصر ایران - وقتی صحبت از باران می شود، ناخودآگاه بوی خاک نم خورده و قطرات آب در ذهنمان تداعی می شود. اما کافی است کمی از جو زمین فاصله بگیریم تا بفهمیم این تعریف رمانتیک از بارش، فقط مخصوص سیاره آبی ماست. در پهنه بی کران منظومه شمسی، کلمه «بارش» معنای بسیار عجیب و گاهی ترسناک پیدا می کند.

در مقابل تمام این هیاهو، عطارد قرار دارد. این سیاره به دلیل نداشتن اتمسفر عملا هیچ نوع بارشی را تجربه نمی کند. در عطارد، آسمان همیشه سیاه است و هیچ قطره یا دانه ای از آسمان فرود نمی آید.
در زهره (ونوس)، ابرها نه از بخار آب، بلکه از اسید سولفوریک غلیظ تشکیل شده اند. اما نکته عجیب اینجاست که به دلیل دمای وحشتناک 480 درجه ای سطح این سیاره، این باران های اسیدی پیش از آنکه به خاک برسند، تبخیر می شوند و چرخه ای از مه سمی را ایجاد می کنند.
سیاره سرخ اتمسفر بسیار نازک و سردی دارد. در مریخ خبری از باران مایع نیست؛ در عوض، دی اکسید کربن منجمد می شود و به شکل برف خشک روی سطح سیاره می نشیند. تصور کنید در زمستان های مریخی، به جای برف بازی با آب منجمد، با قطعات یخ خشک سر و کار داشته باشید!
شاید رویایی ترین (و البته علمی ترین) نوع بارش متعلق به غول های گازی باشد. در اعماق جو مشتری و زحل، فشار و دمای فوق العاده بالا باعث می شود کربن موجود در اتمسفر فشرده شده و ابتدا به گرافیت و سپس به الماس تبدیل شود. بله، در این سیارات احتمالا دره هایی وجود دارد که با سنگ های قیمتی فرش شده اند.
این دو سیاره که به «غول های یخی» معروف هستند، میزبان یکی از خیره کننده ترین پدیده های فضایی اند. در اعماق جو آبی رنگ آن ها، فشار به قدری خردکننده است که پیوندهای شیمیایی متان شکسته شده و کربن خالص به شکل الماس جامد در می آید. دانشمندان معتقدند در این سیارات، سنگ های الماس مثل تگرگ از آسمان سقوط می کنند و لایه ای عظیم از جواهرات گران بها را در اعماق جو تشکیل می دهند.
در دورترین نقاط منظومه شمسی، پلوتو قرار دارد. در این دنیای یخی، دمای بسیار پایین باعث می شود متان به شکل برف بر قله های کوهستان های تاریک آن بنشیند و منظره ای عجیب و غریب خلق کند.
گردآوری و ترجمه: محمدمهدی حیدرپور