فیلم بیشتر »»
کد خبر ۱۱۵۵۲۰۲
تاریخ انتشار: ۰۶:۰۷ - ۲۲-۰۱-۱۴۰۵
کد ۱۱۵۵۲۰۲
انتشار: ۰۶:۰۷ - ۲۲-۰۱-۱۴۰۵

امروز با شاملو: نومیدْمردم را معادی مقدر نیست! (+فایل صوتی)

امروز با شاملو: نومیدْمردم را معادی مقدر نیست! (+فایل صوتی)
زیستن و ولایتِ والای انسان بر خاک را نماز بردن؛ /زیستن و معجزه کردن؛ ورنه میلاد تو جز خاطره‌ی دردی بیهوده چیست؟

خطابه‌ی آسان، در اميد

وطن کجاست که آوازِ آشنای تو چنین دور می‌نماید؟

امید کجاست

تا خود

       جهان

             به قرار

                     بازآید؟

هان، سنجیده باش

که نومیدان را معادی مقدر نیست!

معشوق در ذره‌ذره‌ی جانِ توست

                                       که باور داشته‌ای،

و رستاخیز

            در چشم‌اندازِ همیشه‌ی تو

                                            به کار است.

در زیجِ جُستجو

                  ایستاده‌ی ابدی باش

تا سفرِ بی‌انجامِ ستارگان بر تو گذر کند،

که زمین

         از اینگونه حقارت‌بار نمی‌مانْد

اگر آدمی

           به هنگام

                     دیده‌ی حیرت می‌گشود.

زیستن

و ولایتِ والای انسان بر خاک را

                                     نماز بردن؛

زیستن

و معجزه کردن؛

ورنه میلاد تو جز خاطره‌ی دردی بیهوده چیست،

هم از آن دست که مرگت؟

هم از آن دست که عبورِ قطارِ عقیمِ اَسترانِ تو

از فاصله‌ی کویری میلاد و مرگت؟

مُعجزه کن مُعجزه کن

که مُعجزه

           تنها

               دست‌کارِ توست

اگر دادگر باشی؛

که در این گُستره

                     گُرگانند

مشتاقِ بردریدنِ بی‌دادگرانه‌ی آن

                                       که دریدن نمی‌تواند. ــ

و دادگری

معجزه‌ی نهایی‌ست.

و کاش در این جهان

مردگان را

           روزی ویژه بود،

تا چون از برابرِ این همه اجساد گذر می‌کنیم

تنها دستمالی برابرِ بینی نگیریم:

این پُرآزار

          گندِ جهان نیست

تعفنِ بی‌داد است.

و حضورِ گرانبهای ما

                       هر یک

چهره در چهره‌ی جهان

                           (این آیینه‌یی که از بودِ خود آگاه نیست

                           مگر آن دَم که در او درنگرند) ــ

تو

یا من،

آدمی‌یی

          انسانی

                   هر که خواهد گو باش

تنها

     آگاه از دست‌کارِ عظیمِ نگاهِ خویش ــ

تا جهان

         از این دست

                       بی‌رنگ و غم‌انگیز نماند

تا جهان

         از این دست

                       پلشت و نفرت‌خیز نماند.

یکی

    از دریچه‌ی ممنوعِ خانه

                               بر آن تلِّ خشکِ خاک نظر کن:

آه، اگر امید می‌داشتی

آن خُشکسار

               کنون اینگونه

                             از باغ و بهار

                                           بی‌برگ نبود

و آنجا که سکوت به ماتم نشسته

مرغی می‌خوانْد.

نه

نومیدْمردم را

               معادی مقدّر نیست.

چاووشیِ‌ امیدانگیزِ توست

                               بی‌گمان

که این قافله را به وطن می‌رساند.

۲۳ تیرِ ۱۳۵۹
به رامین شهروند

از دفتر: ترانه های کوچک غربت

دکلمه "خطابه‌ی آسان در اميد" 

پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر
برچسب ها: شعر ، شعر روز ، احمد شاملو
ارسال به دوستان
حسین پاکدل: برای طول عمر ترامپ دعا کنیم توافق تهران و واشنگتن برای دور دوم مذاکرات / پنج شنبه، اسلام‌آباد یا ژنو نام‌گذاری یک خیابان در قم به نام «امام شهید خامنه‌ای» هاوال HX ؛ یک کپی جدید از تویوتا لندکروزر / این یکی واقعا شباهت بسیار نزدیکی دارد سناتور آمریکایی: مردم آمریکا شایسته رئیس‌جمهوری هستند که عواقب حرفهایش را بپذیرد دور دوم مذاکرات قبل از پایان آتش بس؟/ پاکستان پیشنهاد میزبانی داد بارش باران در ١٣ استان/ ورود سامانه بارشی جدید به کشور در هفته آینده موسوی تبریزی؛ داستان دادستانی که سیاست مدار و اصلاح طلب شد/ 10 نکته در پیوند با تاریخ معاصر چرا بدون کار کردن هم خسته‌ایم؟ پیش بینی یک فرمانده اسبق نیروی دریایی آمریکا: حوثی‌ها باب‌المندب را می بندند هندسه بقا ؛ راز پنهان در چشم حیوانات چیست؟ (اینفوگرافیک) هانتینگتون در گور لبخند می‌زند ونس در واکنش به انتشار تصویر جنجالی ترامپ: رئیس جمهور شوخی کرد فرود اضطراری هواپیمای هیات مذاکره کننده در مشهد /«می خواستند هواپیما را بزنند» امروز با حافظ: گفتم زمانِ عِشرَت دیدی که چون سر آمد؟
نظرسنجی
فرجام آتش بس 14 روزه؟